حریم خصوصی دیگران را پاس بدارید!

حریم خصوصی دیگران را پاس بدارید!

با گسترش ارتباطات و توسعه ی فضای مجازی که سهولت گردش اطلاعات را به دنبال داشته پدیده ی نامبارکی در جامعه رخ نموده است با عنوان: انتشار اخبار و عکس هایی از زندگی خصوصی و تجسس های غیرلزوم در زندگی مردم و متأسفانه از آنجا که برخی آنرا قبیح نمی دانند به سرعت رو به گسترش نهاده است و مخصوصا در مورد اشخاص مشهور مانند: بازیگران سینما، مجریان تلویزیون، قهرمانان ورزشی و سیاستمداران این اقدام نوعی زیرکی شمرده شده و موجب فخر فروشی نزد دیگران می گردد!

در حالیکه یکی از مقوله های امنیت، امنیت روانی است. هیچکس افشای مسائل خصوصی زندگی خود را به هر بهانه ای نمی پسندد و اگر این رویه در اجتماعی رایج گردد بی گمان امنیت روانی مردم آن جامعه به خطر افتاده است و روشن است اگر افراد آرامش فکری نداشته باشند در امور روزمره و انجام نقش های اجتماعی خود توفیقی نخواهند داشت.

فراگیر شدن این شیوه موجب تجسس در امور شخصی مردم می شود که در آیات قرآنی و آموزه های دینی مومنان از آن برحذر داشته شده اند. قرآن کریم در آیه 12 سوره حجرات می فرماید:

«یَا أیُّهَا الّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثیرًا مِنَ الظَّنِّ إنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أیُحِبُّ أحَدُکُمْ أنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أخیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللهَ إنَّ اللهَ تَوّابٌ رَحِیمٌ» ای کسانی که ایمان آورده اید، از بسیاری از گمان ها بپرهیزید که پاره ای از گمان ها گناه است و جاسوسی مکنید و بعضی از شما غیبت بعضی نکند. آیا کسی از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده اش را بخورد؟ از آن کراهت دارید (پس) از خدا بترسید که خدا توبه پذیر و مهربان است.

اصولا بدگمانی نسبت به دیگران و نیز بدگویی در غیاب آنان، با تجسس برای یافتن نقطه ضعف ها یا عیوب پنهانی، پیوندی تنگاتنگ دارد. یعنی کسانی که به دلایلی دچار بدگمانی و دشمنی نسبت به کسی شده اند و یکسر به غیبت و تضعیف شخصیت اجتماعی او می پردازند، خواه ناخواه به دنبال شواهدی عینی برای اثبات گفته های خود می باشند. از این رو یا خود وارد "حریم خصوصی" افراد می شوند یا از ساده لوحی نزدیکان استفاده کرده و می کوشند تا اندک مایه و اعتباری که آنان در حیات جمعی شان دارند، سلب کنند. اسلام از آن جا که نگاهی کریمانه به انسان ها دارد و حقوق فردی و اجتماعی شان را محترم می شمارد، به هیچ مسلمانی اجازه نمی دهد که سرنوشت کسی را بازیچه دست خود قرار دهد؛ زیرا با گسترش موج بی حرمتی و بی اعتمادی مردم به یکدیگر، نمی توان جامعه ای سالم و رشدیافته و معنویت گرا داشت. از طرفی نیز هراس و عدم امنیت اجتماعی مجال نمی دهد که کسی از حقوق خود یا ستمدیدگان جامعه جانبداری کند؛ زیرا ممکن است در معرض "ترور شخصیت" قرار گرفته و به کلی از منزلت اجتماعی اش محروم شود.

کسانی که با انگیزه های سیاسی یا غیر سیاسی حریم خصوصی دیگران را محترم نمی شمارند و اقدام های خود را به لحاظ عرفی یا شرعی توجیه می کنند، از مسأله حرمت اظهار و افشای گناهان و لغزش های مردم و طبعاً اشاعه زشتی در جامعه، چه تلقی دارند؟ چون به هر حال این گونه دخالت های ناروا پیامدهایی غیر منتظره به همراه خواهد داشت. پندار باطلی است اگر تصور شود که زیان این گونه حرکت ها گریبانگیر یک فرد یا گروه می شود؛ چرا که امنیت اجتماعی یک جامعه و نظام را زیر سؤال می برد. وقتی کسی یا کسانی در محل مسکونی یا اشتغال خود احساس نا امنی داشته باشند، چگونه می توان از اخلاق اجتماعی اسلام سخن به میان آورد یا مدعی کرامت انسان و عدالت اجتماعی شد؟ از این رو رهبر فقید انقلاب اسلامی در فرمان هشت ماده ای خود آشکارا از مسئولان خواستند که حرمت مردم را نگاه دارند و حریم خصوصی کسی را جولانگاه پندار و شیوه غیر انسانی ـ اسلامی خود قرار ندهند.

اگر در اجتماعی اشخاص همواره نگران شنیده شدن مکالمات خود باشند و یا هر روز شاهد انتشار عکس از نشست های خانوادگی یا سفرهای خصوصی باشیم این جامعه دچار بیماری خطرناکی است که لازم است برای بهبود آن چاره ای اندیشیده شود.

در این راستا اولین و مهمترین اقدام "فرهنگ سازی" است. لازم است مردم این اقدامات را زشت و قبیح بدانند و همواره از انجام آن خودداری کرده و به محض مواجه با افرادی که وارد حریم خصوصی اشخاص شده اند "موضع منفی" اتخاذ کنند.

ما باید به همان اندازه که نسبت به دزدی و اختلاس واکنش منفی نشان می دهیم در قبال سرقت اطلاعات و رازهای همنوعان خود (هرکس که باشد) نیز حساس بوده و آنرا نکوهش نماییم و به محض مواجه با چنین اقداماتی به جای کمک به نشر آن، ضمن تذکر به شخص منتشر کننده آخرین فردی باشیم که این اطلاعات را مشاهده نموده ایم و همواره در نظر داشته باشیم که در صورت فراگیر شدن این پدیده ممکن است ما یا نزدیکانمان قربانی بعدی باشیم!

اقدام دیگری که در این خصوص باید انجام گیرد وضع قوانین سختگیرانه و برخورد قاطع قانونی با این پدیده ی شوم است همانطور که اسلام عزیز بردن آبروی مومن را گناهی عظیم می داند لذا باید مجازاتی در همان حد برای این اقدامات در نظر گرفته شود تا هیچکس جرأت تعرض به آبروی دیگران را نداشته باشد.

در این صورت است که می توانیم به وجود امنیت در اجتماع خود افتخار کنیم.